วันอังคารที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2559

Hoshi x Soonyoung



โฮชิย้ายตำแหน่งมือมาที่ยอดอกทั้งสองข้าง ใช้ปลายนิ้วชี้เพียงสะกิดเบาๆ
แต่กลับทำให้คนไม่เคยอย่างควอนซุนยองถึงกับแอ่นอกรับ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้น


โฮชิขยับปลายนิ้วรัวเร็ว ร่างของอีกคนสั่นไม่หยุด


"พะ พอ เถอะ อึก"
ความรู้สึกเสียววาบไปทั่วท้องน้อยแบบนี้มันมากเกินไปสำหรับซุนยอง

 

แขนแกร่งในเสื้อหนังสีดำเอื้อมโอบรอบเอวของอีกคนแล้วรั้งให้เข้ามาชิดกับตัว รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปากของโฮชิ


"มันตื่นแล้วนี่"

"อึก" ซุนยองไม่ตอบคำถาม เพียงแต่หันหน้าหนีไปอีกทาง "อ๊ะ!"

มือสากที่ล้วงผ่านขากางเกงขาสั้นขึ้นมาสร้างความตกใจให้กับเขาได้อีกครั้ง
 มือสากขยับมาจนถึงบั้นท้ายแล้วกำจนเต็มมือ ทั้งบีบ ทั้งเค้น จนซุนยองได้แต่ดิ้นไปมา 
ราวกับเส้นประสาททั่วร่างถูกปลุก 
ตอนนี้ไม่ว่าอีกคนจะจับตรงไหนก็รู้สึกเหมือนถูกจี้จุด 
เขาได้แต่ดิ้นไปมาอย่างอ่อนระทวยภายในอ้อมแขนของโฮชิ


"เฮือก อื้ออ แฮ่ก อย่า อึกกกอื้อ ขอร้อง แฮ่กๆ" จมูกโด่งซุกไซร้ไปทั่วซอกคอหอมยันกกหู
 ความอุ่นร้อนตรงใบหูแทบจะทำให้ควอนซุนยองละลาย
หัวใจเต้นดังจนแทบจะระเบิดออกมา มืออีกข้างที่โอบเอวเขาอยู่ก็สาละวนทั้งลูบและไล้
ตอนนี้ซุนยองราวกับขี้ผึ้งลนไฟก็ไม่ปาน...


"อ๊ะ!"ซุนยองรีบยั้งมือห้ามอีกคนที่กำลังจะรั้งกางเกงเขาลง

"นายปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก ควอนซุนยอง"

ใช่ เขาปฏิเสธไม่ได้จริงๆ.. โฮชิ อันตราย...

ซุนยองชักมือกลับแต่โดยดี หน้านวลที่มีผมม้าหันไปทางอื่น ความรู้สึกเย็นวาบบริเวณช่วงล่างช่างขัดกับความร้อนที่ใบหน้าจริงๆ


ความเจ็บแปลบบริเวณข้างเอวถูกแทนที่ด้วยความอุ่นร้อนบริเวณที่เขาไม่เคยสัมผัสนอกจากมือตัวเอง

"เจ็บ อึก อ๊า! อื้อ แฮ่ก อ่ะ แฮ่ก อ่าา"

มือขาวขยุ้มกลุ่มผมของอีกคนที่กำลังขยับไปมาเบื้องล่าง ริมฝีบางสีพีชอ้าออกหายใจหอบ
 ใบหน้าน่ารักแหงนขึ้นจนสุดคอ ลำคอปรากฎเส้นเอ็นขึ้นคล้ายกับกำลังอดทน

"ไม่ต้องกลั้นเสียงหรอกน่า" เจ้าของเสียงละออกจากอวัยวะเบื้องล่างเขาแล้ว

ซุนยองถูกหมุนเข้าหากำแพงแขนที่พ้นออกมาจากเสื้อสีขาวถูกยกขึ้นยันกำแพง

โฮชิซ้อนหลังเขาอีกทีก่อนจะตามมาด้วยมือสากที่เอื้อมมากำรอบแท่งร้อนของเขา
 กลิ่นหอมประหลาดเหมือนเป็นยากระตุ้นให้เขามึนเมา

มือสากขยับไปมาราวกับรู้จุดอ่อนไหวของเขาและทำซ้ำอยู่อย่างนั้น
"อ่ะ อึก อึก อ่ะ แฮ่ก ๆๆ ฮ่ะ!" ซุนยองส่ายหน้าไปมากับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับ 

                                        มันมากเกินไป

"ไม่ต้องแปลกใจหรอกฉันก็คือนาย"เสียงกระเส่าจากคนข้างหลังตอบคำถามในใจเขาราวกับได้ยินเสียง

มือสากรูดรั้งเร็วบ้างช้าบ้างสลับกันไป
มืออีกข้างที่ว่างก็ทั้งบีบทั้งเค้นหน้าอกของเขา

ควอนซุนยองได้แต่กัดริมฝีปากแน่นสลับกับครางอืออึง 
ลมหายใจหอบกระเส่าเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีสำหรับโฮชิ

เรียวขาขาวที่ดูมีเนื้อน่ากัดสั่นราวกับหมดแรง

"อะ ไม่ไหวแล้ว แฮ่กๆ อึก อ่ะอ่ะ อ๊า!"
เสียงครางลั่นมาพร้อมกับน้ำขุ่นสีขาวที่ถลักออกมาเต็มมือของโฮชิ





ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น